Category

Blog

Dit was de Lusdag 2025!

By Blog, kijken, verhalen

Lusdag 2025

Op zaterdag 11 oktober spoorden, wandelden en reden lussers uit alle hoeken van het land richting Leuven voor de Lusdag.

Terwijl Dinne en Chris de laatste hand legden aan de koffie en de taart, nam Geertrui ons mee in het meerjarenplan voor de komende zes jaar. We kregen ook de kans om onze eigen ideeën en bedenkingen te geven rond hoe Lus zou kunnen inzetten op 6 tendenzen in de samenleving (ouderen, digitalisering, diversiteit, mentaal welzijn,…)

Kleurrijke bouwstenen vormden de rode draad doorheen de dag. Een gezamenlijk bouwwerk waar ieder op zijn of haar manier zijn steentje aan bijdroeg stond symbool voor het feit dat elk lid van de lusfamilie een belangrijke bouwsteen vormt voor het geheel.

De gezellig gedekte ronde tafels nodigden ons uit om verder te verbinden met elkaar en ervaringen uit te wisselen bij een kopje koffie en een stukje taart. De gesprekken verliepen al snel uiterst geanimeerd.

Veel te snel was het alweer tijd voor een zeer divers aanbod aan workshops met voor elk wat wils: een verbindende wandeling, samen een verhaal lezen, een workshop rond zelfzorg of het grote lusgezelschapsspel spelen, het was moeilijk kiezen.

Collega Erik zorgde doorheen de hele lusdag als een volleerd moderator voor het verbindende sausje met als top of the bill een enthousiaste samenzang van het zelfgeschreven luslied.

Knabbelend op een lekker bouwsteentje in chocolade en nagenietend van alle warme contacten trok iedereen weer richting de eigen windstreek op de tonen van “alle menschen werden bruder”.

Dit was de Lusdag 2024!

By Blog, kijken

Lusdag 2024 in foto’s

Kon je er niet bij zijn maar snuif je toch graag de sfeer op van onze Lusdag?
Was je wel van de partij en wil je leuke herinneringen ophalen?

hieronder vind je de leukste foto’s van de Lusdag op 26 oktober 2024!

Iedereen op zijn eiland – dossier opnieuw verbinden – psychologies

By Blog, in de pers

“Met verbinding is er iets vreemds aan de hand. Diep vanbinnen snakken we er allemaal naar… En toch lijkt van alles echt contact in de weg te staan, met alle gevolgen vandien. Heel wat mensen voelen zich onbegrepen, eenzaam of zelfs depressief. Hoe kunnen we in 2024 weer meer verbonden geraken?”

Dit is de inleiding van een artikel door Katrien Elen in Psychologies magazine, waar Geertrui mocht aan bijdragen. Zeker de moeite waard om eens te lezen!

Je kan het hier bekijken.

 

Het Lus-verhaal van Rosita

By Blog, lezen, verhalen, vrijwilligers

Rosita is chronischepijnpatiënt. Door de pijn kwam ze heel lang niet meer naar buiten, waardoor ze meer en meer vereenzaamde. Ze kwam bij Lus terecht dankzij wat digitaal grasduinen. In minder dan geen tijd belde Lies bij haar aan en veranderde Rosita het geweer van schouder.

“Jarenlang”, zegt Rosita, “had ik het gevoel onzichtbaar te zijn. Alsof ik alleen op de wereld was.” Maar sinds zij deel uitmaakt van een van de tweehonderddertig Lusgroepen in Vlaanderen, is het tij gekeerd: “In mijn groep kan ik mijn verhaal kwijt, waardoor mijn negatieve gevoelens posi- tief zijn omgebouwd. Lus heeft mijn wereld opengezet. Ik voel me niet langer uitgesloten of genegeerd.”

Rosita verscheen met haar getuigenis in de Prikkel, het infoblad van de Vlaamse Pijnliga. Het hele artikel lees je hier.

Thea kwam naar onze Lusdag in Antwerpen

By Blog, lezen, verhalen, vrijwilligers

Een kennismaking met Lus, op onze Lusdag in Antwerpen

Op 25 maart volgde ik een ‘kennismakings-dag’ te Antwerpen. Ik had al wel over LUS gehoord, maar wat deze organisatie eigenlijk allemaal deed was me nog niet helemaal duidelijk.

Het begon al goed… het openbaar vervoer is jammer genoeg niet altijd ‘betrouwbaar’, de bus liet zeer lang op zich wachten, dus ik panikeerde al dat ik te laat ging komen. Toen ik binnen stormde werd ik al dadelijk gerustgesteld door het ‘ontvangstcomité’, vriendelijke, glimlachende mensen. En dat is wat ik de hele dag heb gezien. Openheid, een glimlach en fijne contacten.

Er stonden gedekte, leuk versierde tafels en ik keek al uit naar de koffie en het lekkere stukje taart dat tussendoor zou geserveerd worden.

De presentatie vond ik duidelijk en origineel. Terwijl er over de geschiedenis van LUS werd verteld tekende Scrolan dat allemaal op een groot wit vlak met pijltjes, cirkels en tekeningetjes. Zoiets maakt een gesproken tekst visueel en gemakkelijker te begrijpen voor iedereen. Ik kreeg een beter inzicht in wat LUS is en kan betekenen voor mensen.

Daarna konden we kiezen tussen drie groepjes, eentje ging bewegen, eentje ging knutselen en ik koos om meer informatie te krijgen over de mogelijkheden van het vrijwilligerswerk.

Toen bracht iedere groep verslag uit en verschillende mensen deelden hun ervaringen. Het was soms emotioneel om iemand te horen vertellen over hoe blij hij/zij was met de hulp van LUS. Of hoe enthousiast vrijwilligers over hun werk spraken.

De hele sfeer was er eentje van samenhorigheid, mekaar bijstaan in lastige tijden, solidariteit en een vrijwillige inzet naar anderen toe. Zo mooi!

Dit alles heeft mij ertoe aangezet om me aan te melden als vrijwilliger, rekening houdende met mijn mogelijkheden. Ik moet nu nog een beetje verder worden ingewijd in wat ik wil en kan doen. Maar dat komt vast wel helemaal in orde!

ondergaande zon en man op bank

De ouders van Saar verwoorden het zo…

By Blog, lezen, lus schrijft

Jullie hebben ons een nieuwe, onverwachte toekomst gegeven; door de LUS-groep hebben wij Saar heel anders leren kennen: nooit vermoed dat Saar zo diepgaand zelf kon doordenken én verwoorden wat er voor haar belangrijk is.

De groepssfeer is zo vertrouwd warm en vol drijvende krachten: ongelooflijk! Saar put er kracht uit om er verder dapper tegenaan te gaan. De groep zelf groeit ook naar mekaar toe en vindt het duidelijk fijn het fijn te maken voor Saar. Daardoor groeit Saar zienderogen; hadden ze ons dit een jaar geleden voorspeld we hadden het nooit geloofd!”

Boekenrecensie: Kwetsbaar Sterk

By Blog, lezen

Kwetsbaar Sterk – Vijftien verhalen over psychisch herstel

Auteurs: Ann Dierick en Marijke Gets en 13 anderen

Vijftien gewone mensen vertellen hun verhaal over hun worsteling met het leven en de zoektocht naar een uitweg, een weg naar herstel.

Het is geen boek dat je in één ruk uitleest. De verhalen beroeren en beklijven. Ze openen je blik en zetten je aan het denken. Soms bleef ik achter met een krop in de keel. Een gevoel van verdriet, van onrechtvaardigheid… om wie niet wordt gezien en wie niet wordt gerespecteerd zoals hij/zij/hen is. Om hoe we elkaar – ongewild vaak – de duvel aandoen.

Onder het verdriet popt een gevoel van strijdvaardigheid op: elke mens heeft zijn unieke plek en verdient het respect te krijgen, graag gezien te worden en goed omringd te zijn.

Als het leven me iets heeft geleerd, schrijft iemand, is het om (psychische) kwetsbaarheden niet als iets vreemds of onnatuurlijks te zien, maar als iets waarvan iedereen in meerder of mindere mate een zaadje in zich meedraagt. In ongunstige omstandigheden kan dat zaadje tot wasdom komen. Mens zijn is kwetsbaar zijn. Dat geldt voor ons allemaal.

Het delen van een herstelverhaal is kwetsbaar, moedig en helend tegelijk. Het zorgt voor verbinding bij de lezer die er stukjes uit herkent. Het geeft inzicht in hoe trauma iemand in de greep kan houden en toont tegelijk de mens als geheel, met alle ups en downs, de kwetsbaarheid én de sterkte.

Wat de herstelverhalen ook gemeen hebben is het belang van zich verbonden voelen met zichzelf en met anderen. Dat is een uitdaging waar ook de entourage – familie, vrienden, kennissen, buren… – kan toe bijdragen. Herstelverhalen moedigen aan om het lastige of het moeilijke in iemands leven te accepteren én tegelijk de sterktes en mogelijkheden te blijven zien en aandacht te geven. Dat kunnen geven aan iemand anders is goud waard. Het mogen ontvangen van anderen wakkert veerkracht aan en stimuleert het herstelproces. Het zorgt ervoor dat iemand weer grond onder de voeten krijgt.

Dank aan Alexandra, centrale persoon van een lusgroep en deelnemer aan een linkgroep, om het boek onder onze aandacht te brengen. Alexandra is zelf actief als vrijwilliger bij de HerstelAcademie. De tekening op de kaft is van haar hand.

Anissa over de workshop van Renata en Erik

By Blog, lus schrijft, verhalen

Workshop rond inclusiviteit en diversiteit

Naar aanleiding van de week rond inclusie en diversiteit gaven we een workshop op een hogeschool in Antwerpen, voor mensen die aan de slag willen in de hulpverlening.

Erik vertelde er samen met Renata, een centrale persoon, haar evolutie en haar verhaal. Ze probeerden aan te tonen hoe belangrijk het is om, in de rol als hulpverlener, ook te blijven kijken van mensen tot mens, vanuit een gelijkwaardigheid. Dat is hoe de vrijwilligers binnen Lus werken: vanuit een gelijkwaardige klik met de centrale personen.

Onze collega Anissa volgde de workshop ook mee. Zij verwoordt hoe de workshop bij haar binnenkwam zo…

“Het was lang geleden dat ik een Hogeschool binnen wandelde en een workshop volgde.  Ik werd ontroerd. Neem ik je even mee?  

Naast mijn collega Annelies en ikzelf, zaten studenten die één voor één een studie hebben gekozen in de hulpverlening. Twee mensen zitten vooraan aan een tafel: Erik en Renata. 

Zij stoorde zich aan de vlek op de tafel, waardoor de tafel werd omgekeerd.
Zij was zenuwachtig én vastberaden.
Zij was voorbereid én krachtig in het nu aanwezig.

Hij voelde trots en passie over wat hij bracht.
Hij was gefocust op de studenten en op haar.
Hij was zorgzaam en erg respectvol met en voor haar.

Met een scenario zaten ze daar: Erik en Renata. 

Een scenario dat houvast gaf voor haar. Een format dat hem in zijn element bracht: mensen vervoeren, raken met een verhaal over iets wat hem en ons allen ten diepste raakt: verbondenheid en zingeving. 

De studenten lieten zich, samen met mij, meevoeren in dit verhaal. In de verschillende lenzen of brillen die we kunnen opzetten als we naar mensen kijken. Als we écht bereid zijn om naar mensen in hun totaliteit te kijken. 

Voorbij (medische) geschiedenis,
voorbij labels,
voorbij kenmerken (afkomst, grootte, ziekte, gender, …) 

Als we écht ten diepste willen kijken naar wie die ander is, wat die verlangt en wat het is dat ons met elkaar verbindt, ontstaat er magie. Een krachtbron waaruit mensen kunnen ‘tappen’, die hen voortstuwt naar het verwezenlijken van kleine en grote dromen. Een ‘ontsteking’ van een vuur, al is het een klein vlammetje in het begin… Dat vermogen hebben en blijven trainen, is van onschatbare waarde. 

Dat is inclusie.
Niet voor één moment.
Niet voor één dag.
Niet voor één week.

Telkens opnieuw die verbinding teweeg brengen en connectie kunnen blijven maken.

Dat is hoe je werkelijk een verschil maakt. Voorbij kennis en de functie die je hebt (bv als hulpverlener). Dat is waar wij samen met al onze vrijwilligers met Lus voor staan. 

Renata deelde met moed, doorzetting en veerkracht haar verhaal. Haar eigen persoonlijke verhaal waarin de evolutie over wat tijd en de lusgroep met haar had gedaan. Een rups die een vlinder werd. Een getuigenis die niet alleen mijn hart maar van veel studenten met mij, veroverde. Daar en dan werd opnieuw bevestigd: De kwaliteit van je relaties, inclusief die met jezelf, bepaalt de kwaliteit van je leven.”

Over warme ontmoetingen en zilveren randjes

By Blog, linkeroeverlussen, lus schrijft

Over Maria, Julia en Tillie

Maria en Julia wonen in dezelfde blok op een andere verdieping. Ze herkennen in elkaar zichzelf. Hulpvaardig en altijd klaarstaan voor een ander, lekker eten en drinken (maken) is hun ding… maar ook wat ouder worden en een rammelend lijf dat af en toe beslist om niet meer te doen wat het hoofd wil… Maria start met een linkgroep, Julia steunt haar en start ook met eentje. Zo leren ze Tillie beter kennen.

Tillie en Julia hebben een beetje een discutabel verleden. Er is een gesprek nodig om hen samen aan tafel te krijgen. Eén van onze medewerkers voert dat gesprek met hen. Er blijken veel kleine misverstanden, maar vooral veel openheid voor elkaar… Na dat gesprek gaan ze samen in de linkgroep aan de slag. Ze leren elkaar beter kennen door samen op pad te gaan samen met anderen: een ijsje eten, met de boot naar Lillo, petanquen op het plein tussen hun 2 blokken.

De linkgroep stopt doordat Maria zich een periode niet goed voelt, maar Tillie, Julia en Maria blijven elkaar zien. Tillie weet wat het is om na een psychisch moeilijke periode heel haar netwerk terug op te bouwen. Ze steunen elkaar.

Ze steunen elkaar ook in hun engagement naar andere buurtbewoners die ze bezoeken voor gesprekjes en hulp aan huis. Samen gaan ze 3 keer per week eten in Bakboord. Ze verwarmen zich aan de babbeltjes die ze met elkaar hebben…  Zoals Tillie zegt, die kleine babbels, maken het verschil, voor onszelf, dus ook voor andere mensen.

Tijdens 1 van de ontmoetingen, blijkt Irène haar te herkennen als ‘die vrouw in de blok aan de overkant die ook altijd als laatste gaat slapen’ Ze maken connectie, wisselen elkaars gsm-nummer uit, keren huiswaarts.

 Over Irène en Tania

Van verre en na heel wat omzwervingen spoelde ze enkele jaren geleden aan op Linkeroever, zo zegt ze zelf… Samen met haar wandelende takken en af en toe een babysithond, woont ze in de nieuwe wijk, Regatta. Daar verblijft ze als ze niet voor kinderen en kleinkinderen zorgt.

Met haar Nederlandse flamboyante zelf verschijnt ze op de Th(w)eezit. Andere buurtbewoners leren kennen is haar doel. Samen fijne dingen doen, kleine zorgen delen, kleine zorgtaken voor elkaar opnemen…dat is wat zij hoopt te vinden tijdens deze ontmoetingen.

Tijdens 1 van de ontmoetingen, blijkt Irène haar te herkennen als ‘die vrouw in de blok aan de overkant die ook altijd als laatste gaat slapen’ Ze maken connectie, wisselen elkaars gsm-nummer uit, keren huiswaarts.

Nu heeft die ‘late buurvrouw’ een naam, met een gsm-nummer… Enkele weken later heeft ze een oppasser nodig voor die babysithond. Ze belt Irène of zei het zou zitten om even op de hond te passen.

Ze zit niet te wachten op grote groepen, stelt graag haar living open voor een goed gesprek over die wandelende takken, om samen een legpuzzel te maken, Nederlands te spreken met een anderstalige dame of heer van haar leeftijd… Zo maakt ze graag een verschil. Zo maakt het voor haar een verschil.

Over het project in 2022 en 2023

Lussen linkeroever zette in 2022 in op  kleine ontmoetingen grote stappen op Linkeroever dit jaar. Via duo-gesprekken, ontmoetingen in kleine groepen, individuele gesprekken probeerden we connectie te maken tussen Linkeroeveraars onderling.

Het werd een boeiend jaar; geboren en getogen Linkeroeveraars, inwijkelingen uit een al dan niet recent verleden, fitte 60-ers, minder fitte 80-ers (en omgekeerd) vertelden elkaar en ons over hun dromen, hun wensen, hun talenten, hun verdriet… Wat we daar het meest uit onthouden? 65plussers willen gewoon zichzelf zijn en blijven, gezien worden als de straffe mens die ze altijd waren, iets betekenen voor anderen. Maar eerlijk toegegeven, soms zijn 65plussers niet meer wat ze geweest zijn, en daarmee omgaan kost de nodige moeite 😉.

In 2023 willen we deze weg zeker en vast verder zetten. We denken na nieuwe thema’s en activiteiten, plannen fijne acties en zorgen ervoor dat mensen bestaande initiatieven en verenigingen leren kennen. We dagen iedere Linkeroeveraar uit om mee te reflecteren én te doen om een nog zorgzamere buurt te vormen.

We koppelen wensen en dromen aan mensen die samen met anderen iets willen doen en zo ontstaan er kleine en grote ontmoetingen. We plannen inhoudelijke workshops rond ouder worden.

 

 

Vrijwilliger Marian vertelt

By Blog, lezen, verhalen, vrijwilligers

” Ik ondersteun drie mensen. Voor de ene ben ik een compagnon de route , voor de andere een luisterend oor en met de derde wandel ik sinds corona. Corona heeft voor mij ook iets moois gebracht. Zo is het individuele contact met een jonge man met autisme voor mij heel bijzonder geweest. Nu heb ik de kans gekregen om hem echt te leren kennen en kan ik hem nog zoveel beter begrijpen. Hij heeft mij ook veel geleerd.

Dan is er ook een vrouw waar ik wekelijks mee bel. Ik heb haar nog nooit fysiek ontmoet maar onze gesprekken zijn echt goed. Het is zo mooi hoe ze mij een inkijk geeft in haar leven.

Ik ben dankbaar voor het inzicht dat ik krijg in andere werelden dan de mijne, dankzij mijn vrijwilligerswerk.

Die wisselwerking is heel inspirerend. Met de derde persoon wandel ik in afwachting van het opstarten van haar eigen Lus groepje. Eenzaamheid was er altijd maar corona heeft het helemaal bloot gelegd. Een tegenslag kan ons allemaal overkomen en het is echt een dunne lijn om plots aan de andere kant te staan. Ik heb het zelf ook ooit gevoeld, hoe belangrijk het is om goed omringd te zijn. Misschien is dat wel de belangrijkste reden voor mij om een vrijwilliger bij Lus te zijn. Het is heel fijn om mensen daarbij te kunnen helpen.”